Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz daje życie swoje za owce.”
J 10,11
Niektóre miejsca trudno opisać słowami.
Nie dlatego, że są wielkie.
Wręcz przeciwnie.
Bo ich siła ukryta jest w prostocie.
Tak właśnie było podczas naszej jednodniowej pielgrzymki do Milejczyc, niewielkiej miejscowości na Podlasiu, gdzie znajduje się Sanktuarium Najświętszego Serca Pana Jezusa Dobrego Pasterza.
Do Milejczyc pojechaliśmy razem – ja, mój mąż oraz teściowie. Chcieliśmy przede wszystkim podziękować, zawierzyć Bogu wszystkie intencje przesyłane w Modlitwie na Sykomorze i po prostu pobyć chwilę z Tym, który nigdy nie przestaje szukać swoich owiec.
I już po przekroczeniu progu kościoła zrozumieliśmy, dlaczego tak wielu pielgrzymów wraca tutaj każdego roku.
Pierwsze zaskoczenie?
To nie jest ogromna bazylika.
Nie jest to miejsce pełne przepychu.
To niewielki, drewniany kościół, który zachował niezwykle rodzinny klimat. Można odnieść wrażenie, że każdy, kto tutaj przyjeżdża, jest po prostu oczekiwanym gościem.
Mimo że do sanktuarium przybywają pielgrzymi z całej Polski, organizacja tego miejsca robi ogromne wrażenie.
Widać życzliwość.
Spokój.
Serdeczność.
Nie ma pośpiechu ani chaosu.
Są za to wolontariusze, kapłani i ludzie, którzy naprawdę chcą pomóc drugiemu człowiekowi.
Wśród pielgrzymów spotkaliśmy osoby na wózkach inwalidzkich, o kulach, o laskach, rodziny z dziećmi i ludzi starszych. Każdy przyjechał tutaj z własną historią, cierpieniem, nadzieją lub wdzięcznością.
Po Mszy Świętej sprawowanej o godzinie 15.00 w niedzielę (Msza Święta dla pielgrzymów) udzielany jest Sakrament namaszczenia chorych, dlatego dla wielu osób jest to wyjątkowy dzień pełen modlitwy, zawierzenia i być może ostatniego ratunku.
Największym skarbem sanktuarium jest oczywiście cudowny obraz Najświętszego Serca Pana Jezusa Dobrego Pasterza.
To nie jest zwykły wizerunek.
Im dłużej się na niego patrzy, tym więcej szczegółów zaczyna się dostrzegać.
Chrystus przedstawiony jest jako Dobry Pasterz, który z niezwykłą czułością trzyma owcę na swoich ramionach.
Jednak to właśnie detale sprawiają, że obraz porusza serce.
Najbardziej zachwyciło nas to, że owieczka ma ludzkie oko.
Nie przypadkiem.
To przecież każdy z nas.
Każdy człowiek zagubiony, zmęczony, poraniony lub odnaleziony przez Boga.
Uszy owcy są skierowane tak, jakby nieustannie nasłuchiwała głosu swojego Pasterza.
Jeszcze bardziej wymowna jest twarz Jezusa.
Jedno ucho delikatnie pochyla się w stronę owcy, jakby Chrystus chciał usłyszeć nawet najcichszy szept swojego dziecka.
Drugie pozostaje otwarte na świat.
Na kolejne wołania.
Na następne serca.
Na każdego, kto dopiero szuka drogi do Boga.
Tak wygląda miłość.
Miłość, która nikogo nie pomija.
Patrząc dłużej na twarz Jezusa można zauważyć jeszcze jeden niezwykły szczegół.
Jeden kącik ust wydaje się delikatnie uniesiony.
Drugi pozostaje smutny.
To niezwykła symbolika.
Chrystus raduje się z każdego odnalezionego człowieka.
Ale jednocześnie cierpi z powodu tych, którzy odchodzą.
Jego Serce nie przestaje kochać.
Nigdy.
Równie wymowna jest szata Chrystusa.
Historycy sztuki zwracają uwagę, że użyta czerwień należała kiedyś do najdroższych pigmentów.
Nie była kolorem przypadkowym.
Symbolizowała królewską godność, władzę oraz wielką wartość.
Tutaj przypomina, że Dobry Pasterz nie jest jedynie opiekunem swoich owiec.
Jest również Królem, który panuje nie przez siłę, ale przez miłość.
Kościół w Milejczycach od lat przyciąga pielgrzymów z całej Polski. Kult Najświętszego Serca Pana Jezusa Dobrego Pasterza rozwija się tutaj od dziesięcioleci, a miejsce to zostało podniesione do rangi Sanktuarium Diecezjalnego, stając się jednym z ważniejszych miejsc pielgrzymkowych diecezji drohiczyńskiej.
Każdego roku przybywają tutaj tysiące osób prosząc o zdrowie, pokój serca, uzdrowienie relacji, nawrócenie swoich bliskich oraz siły do niesienia codziennego krzyża.
I trudno się temu dziwić.
Już po kilku minutach modlitwy można poczuć niezwykły pokój.
Wyjeżdżając z Milejczyc pomyślałam jednak o czymś bardzo ważnym.
Tak łatwo zachwycić się sanktuariami.
Tak łatwo szukać niezwykłych miejsc.
A przecież ten sam Jezus czeka na nas każdego dnia w naszych parafiach.
To podczas każdej Mszy Świętej dokonuje się największy cud świata.
W chwili Komunii Świętej sam Chrystus zamieszkuje nasze serca.
To wtedy dokonują się uzdrowienia.
To wtedy przychodzą nawrócenia.
To wtedy człowiek odzyskuje pokój, którego świat nie potrafi dać.
Dlatego warto pielgrzymować.
Warto odwiedzać święte miejsca.
Warto czerpać z ich historii i świadectw.
Ale jeszcze bardziej warto nie zapominać, że Jezus jest, żyje, tu i teraz — czeka na Ciebie w najbliższym kościele, podczas każdej Eucharystii. Żywy, prawdziwie żywy.
Bo Dobry Pasterz nie czeka tylko w Milejczycach.
On czeka na Ciebie każdego dnia.
Zaufaj. Przyjdź.
Jeżeli będziecie w okolicach Podlasia, koniecznie odwiedźcie Sanktuarium Najświętszego Serca Pana Jezusa Dobrego Pasterza w Milejczycach.
To miejsce, do którego jedzie się z ciekawości, a wraca z pokojem.
A jeśli nie możecie tam dotrzeć, pamiętajcie — Chrystus jest bliżej, niż nam się czasem wydaje. Czeka na nas podczas każdej Eucharystii, gotowy nieść nas na swoich ramionach jak Dobry Pasterz swoją owcę. 🤎
Krótka relacja tutaj: Dzika Figa w drodze
Najswiętsze Serce Jezusa dobrego Pasterza
Sanktuarium Milejczyce
Matka Boża z dzieciątkiem Milejczyce
Sanktuarium Milejczyce ołtarz główny
Tabernakulum Milejczyce
Dzika Figa w drodze
Sakrament namaszczenia chorych Milejczyce
Dzika Figa razem w Milejczycach
Dzika Figa Milejczyce
