Kapłan jest człowiekiem.
Przeżywa śmierć rodziców, bliskich.
Zmaga się z chorobą.
Doświadcza samotności.
Nosi w sercu historie setek ludzi.
Jest psychologiem dla wielu, ojcem, bratem, przyjacielem, spowiednikiem, ratunkiem, pocieszycielem, terapeutą.
Codziennie słucha o rozpadach małżeństw, uzależnieniach, chorobach, śmierci i ludzkim cierpieniu.
Jednocześnie od niego oczekuje się:
Niewielu pyta:
jak się czujesz?
Zwątpienie może mieć wiele twarzy.
Może być nim:
Nie każdy kryzys prowadzi do odejścia.
Ale każdy potrzebuje modlitwy.
Także ten przeżywany w ciszy.
Przez ręce kapłana otrzymujemy sakramenty.
To on sprawuje Eucharystię.
To on rozgrzesza.
To on namaszcza chorych.
To on towarzyszy człowiekowi od chrztu aż po ostatnie chwile życia.
Dlatego modlimy się za tych, którzy zostali powołani.
Nie dlatego, że są doskonali.
Ale dlatego, że są potrzebni.
Ta modlitwa jest:
To codzienna modlitwa wstawiennicza za księży i osoby duchowne przechodzące przez czas próby.
Modlimy się:
Bez oceniania.
Bez plotek.
Bez szukania winnych.
Z wiarą, że Bóg potrafi podnieść człowieka nawet wtedy, gdy sam nie widzi już nadziei.
Moc w słabości się doskonali! Starczy Ci mojej łaski.
To modlitwa wielu marnych Fig, za tych, którzy każdego dnia prowadzą nas do Boga, choć sami czasem idą przez dolinę zwątpienia. Za kapłanów, którzy potrzebują naszej modlitwy bardziej, niż są gotowi o nią poprosić..
